ভাবকচোন—আপুনি এখন চহৰৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ আছে, চাৰিওফালে ঘৰ-বাট-পথ সকলো আছে, কিন্তু সেই সমগ্ৰ চহৰখনেই পানীৰ তলত! শুনিবলৈ কল্পকাহিনীৰ দৰে লাগিলেও পৃথিৱীত এনে এক আশ্চৰ্যকৰ স্থান আছে, যিয়ে বহু বছৰ ধৰি মানুহৰ কৌতূহল জগাই আহিছে।
ইটালীৰ লেক ৰেছিয়া (Lake Resia)-ৰ কাষৰ ডুব যোৱা পুৰণি গাঁওখনৰ কাহিনী এই ক্ষেত্ৰত বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। ১৯৫০ চনত জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পৰ বাবে অঞ্চলটোত এটা জলাধাৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ পিছত পুৰণি গ্ৰাউন (Graun) গাঁওখন পানীৰ তলত ডুব যায়। গাঁওখনৰ অধিকাংশ ঘৰ-দুৱাৰ পানীৰ তলত হেৰাই গ’লেও এটা পুৰণি গীৰ্জাৰ ঘণ্টা মিনাৰ আজিও পানীৰ ওপৰত দেখা যায়।
শীতকালত হ্ৰদৰ পানী বৰফ হৈ পৰিলে কেতিয়াবা মানুহে সেই ঐতিহাসিক ঘণ্টা মিনাৰৰ ওচৰলৈ খোজ কাঢ়ি যাব পাৰে। পানীৰ তলত লুকাই থকা পুৰণি গাঁওখনৰ কাহিনীয়ে এই স্থানক এক ৰহস্যময় পৰ্যটনস্থলীলৈ পৰিণত কৰিছে।
কিন্তু এইটো কেৱল এটা গাঁও পানীত ডুব যোৱাৰ কাহিনী নহয়। জলাধাৰ নিৰ্মাণৰ ফলত পুৰণি গাঁওখনৰ বাসিন্দাসকলক নিজৰ ঘৰ-ভেটি এৰি নতুন ঠাইলৈ যাবলগীয়া হৈছিল। অৰ্থাৎ, উন্নয়নৰ বাবে সৃষ্টি হোৱা বৃহৎ জলাধাৰৰ তলত কেৱল ঘৰ-বাটেই নহয়, মানুহৰ বহু স্মৃতি আৰু জীৱনৰ ইতিহাসো সমাধিস্থ হৈ পৰিল।
আজি হ্ৰদৰ ওপৰত দেখা পোৱা সেই পুৰণি ঘণ্টা মিনাৰটো যেন অতীতৰ এক নীৰৱ সাক্ষী। পানীৰ তলত থকা গাঁওখন চকুৰে দেখা নাযায়, কিন্তু সেই মিনাৰটোৱে প্ৰতিদিনে মানুহক সোঁৱৰাই দিয়ে—এসময়ত ইয়াত মানুহৰ ঘৰ আছিল, পথ আছিল, জীৱন আছিল।
প্ৰকৃতি আৰু মানুহৰ উন্নয়নৰ মাজত সৃষ্টি হোৱা এই আশ্চৰ্যকৰ দৃশ্যই আজিও বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ মানুহক আকৰ্ষণ কৰে। পানীৰ তলত হেৰাই যোৱা এখন গাঁও আৰু পানীৰ ওপৰত থিয় হৈ থকা এটা পুৰণি ঘণ্টা মিনাৰ—দৃশ্যটো যেন বাস্তৱ জীৱনৰ কোনো ৰহস্যময় চিনেমাৰ দৃশ্য!
সঁচাকৈয়ে, পৃথিৱীৰ বুকুত আজিও এনে বহু কাহিনী লুকাই আছে, যিবোৰ জানিলে প্ৰকৃতি আৰু ইতিহাস দুয়োটাৰে প্ৰতি আমাৰ বিস্ময় আৰু অধিক বৃদ্ধি পায়।
