আজিৰ দিনত এজন সাধাৰণ মধ্যবিত্ত বা নিম্ন আয়ৰ পৰিয়ালৰ মানুহৰ বাবে জীৱন নিৰ্বাহ কৰাটো ক্ৰমাৎ কঠিন হৈ পৰিছে। বিশেষকৈ মাহিলি ১৫-২০ হাজাৰ টকা উপাৰ্জন কৰা এজন ব্যক্তিয়ে কেনেকৈ নিজৰ দৈনন্দিন খৰচ, ঘৰভাড়া, খাদ্য, যাতায়াত, চিকিৎসা আৰু অন্যান্য প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰিব, সেয়া এক ডাঙৰ প্ৰশ্ন হৈ পৰিছে।
এফালে বজাৰত নিত্যপ্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰীৰ মূল্যবৃদ্ধি, আনফালে ঘৰভাড়া, বিদ্যুৎ বিল, ৰন্ধন গেছ, যাতায়াতৰ খৰচ আৰু চিকিৎসাৰ ব্যয়। সকলো দিশতে খৰচ বৃদ্ধি পাইছে যদিও বহু কৰ্মচাৰীৰ মাহিলি দৰমহা সেই অনুপাতে বৃদ্ধি পোৱা নাই। ফলত মাহৰ আৰম্ভণিতে হাতলৈ অহা দৰমহা মাহ শেষ হোৱাৰ আগতেই প্ৰায় শেষ হৈ পৰে।
ধৰি লওক, এজন ব্যক্তিৰ মাহিলি দৰমহা ১৫ হাজাৰ টকা। ইয়াৰ পৰা ঘৰভাড়া, খাদ্যসামগ্ৰী, যাতায়াত, মোবাইল ৰিচাৰ্জ, বিদ্যুৎ বিল আৰু অন্যান্য অত্যাৱশ্যকীয় খৰচ বহন কৰাৰ পিছত সঞ্চয়ৰ বাবে কিমান ধন বাকী থাকিব? আনহাতে, ২০ হাজাৰ টকা উপাৰ্জন কৰা এজন ব্যক্তিৰ বাবেও পৰিয়ালৰ দায়িত্ব, সন্তানৰ শিক্ষা, অসুস্থ পিতৃ-মাতৃৰ চিকিৎসা আৰু ভৱিষ্যতৰ সুৰক্ষাৰ কথা চিন্তা কৰাটো সহজ নহয়।
আটাইতকৈ চিন্তনীয় বিষয়টো হ’ল, এনে সীমিত উপাৰ্জনৰ মাজতো বহু যুৱক-যুৱতীয়ে নিজৰ পৰিয়ালৰ পৰা আঁতৰি থাকি কৰ্মসূত্ৰে চহৰত জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলগীয়া হয়। তেওঁলোকৰ বাবে প্ৰতিটো টকাৰ হিচাপ ৰাখি চলাটো একপ্ৰকাৰৰ বাধ্যবাধকতা।
প্ৰশ্নটো কেৱল ১৫-২০ হাজাৰ টকাৰে কেনেকৈ চলিব লাগে, সেয়াই নহয়; প্ৰশ্নটো হ’ল, বৰ্তমানৰ বজাৰ মূল্য আৰু জীৱন নিৰ্বাহৰ ব্যয়ৰ সৈতে সংগতি ৰাখি সাধাৰণ কৰ্মচাৰীসকলে কিমান দৰমহা লাভ কৰা উচিত? কৰ্মচাৰীৰ শ্ৰম, সময় আৰু দায়িত্বৰ মূল্য নিৰ্ধাৰণৰ ক্ষেত্ৰত এই বিষয়টো গুৰুত্বসহকাৰে বিবেচনা কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে।
জীৱন কেৱল মাহটোৰ খৰচ উলিয়াই কোনোমতে পাৰ কৰাৰ নাম নহয়। এজন মানুহৰো সপোন থাকে, পৰিয়াল থাকে, ভৱিষ্যতৰ পৰিকল্পনা থাকে আৰু নিজৰ বাবে কিছু সঞ্চয় কৰাৰ অধিকাৰ থাকে। সেয়েহে কৰ্মসংস্থাপন সৃষ্টি কৰাৰ লগতে কৰ্মচাৰীৰ উপযুক্ত দৰমহা, আৰ্থিক নিৰাপত্তা আৰু মৰ্যাদাপূৰ্ণ জীৱন নিশ্চিত কৰাটোও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ।
কাৰণ, এজন মানুহে কেৱল জীয়াই থকাৰ বাবে কাম নকৰে; তেওঁ সন্মানসহকাৰে জীয়াই থাকিবলৈও কাম কৰে।
